Op korte termijn stopt de New York Times (NYT) met het onbeperkt aanbieden van nieuwscontent. Bezoekers zullen op een betaalmuur stuiten nadat ze een beperkt aantal artikelen gratis hebben kunnen lezen. Toch streeft de New Yorkse krant naar openheid. Men wil aanwezig zijn op zoveel mogelijk plaatsen waar consumenten zijn en gebruikmaken van de standaarden die consumenten gebruiken. Net zoals bij The Guardian begrijpt men dat ‘publiceren op internet’ plaats moet maken voor ‘deel uitmaken van internet’.
Tagarchief: The Guardian
The Virtual Revolution: BBC heeft het begrepen
Uitgevers kunnen alleen overleven als ze zichzelf opnieuw uitvinden en onderdeel worden van het internet. Dat betoogde Alan Rusbridger bijna twee weken geleden in een lezing. De hoofdredacteur van The Guardian beklemtoonde nog eens dat hij er niet over piekert om online lezers te laten betalen voor zijn krant. Voor de toekomst van de journalistiek is het nodig dat deze zich niet afwendt of afschermt van de conversatie door middel van paywalls of andere middelen. Lees verder
Alan Rusbridger (The Guardian): Content afschermen is dood in de pot
Gisteren sprak Alan Rusbridger, hoofdredacteur van The Guardian, in Londen de jaarlijkse Hugh Cudlipp Lecture uit. Met interesse kijkt men bij The Guardian naar de experimenten van Rupert Murdoch met betaalde toegang voor nieuwswebsites, maar voor Rusbridger is een paywall geen optie. Het afwimpelen van zoekmachines en het tegenhouden van het gratis bezoek resulteert in geslotenheid voor de buitenwereld. Murdochs schouderophalende stelling ‘It is better to have fewer people to our websites – who pay’ zet kranten op achterstand. Openheid en betrokkenheid hebben op internet immers de plaats ingenomen van monopolisme en autoriteit.
Rusbridger verwacht dat online nieuws uiteindelijk, ondanks alle experimenten, gratis zal blijven. Alleen voor specialistische content en voor het gebruik van platforms zoals mobiel acht hij betaalmodellen kansrijk.
Iedereen kan uitgeven
Op het web is iedereen uitgever geworden: overheden, bedrijven, onderzoeksinstellingen, wetenschappers en hobbyisten kunnen allemaal hun eigen content publiceren en ernaar linken. Nieuwsorganisaties zijn onderdeel van deze atmosfeer waarin kennisdelen centraal staat. Maar welke rol moeten kranten innemen? De keuze van The Guardian is om zich zoveel mogelijk ‘in te weven’ in de structuur van het internet. In 2009 resulteerde dat in een bezoekersgroei van 40 procent ten opzichte van 2008. Topprestaties werden geleverd door typische journalistieke rubrieken als milieu (+ 137 procent), technologie (+ 125 procent) en kunst en design (+ 84 procent).
Journalistiek of verdienmodellen?
Journalistiek moet centraal staan, niet verdienmodellen, stelt Rusbridger:
“If you think about journalism, not business models, you can become rather excited about the future. If you only think about business models you can scare yourself into total paralysis.”
Dit is de kern van het verwijt dat Rusbridger maakt aan Rupert Murdoch. Er kunnen goede zakelijke redenen zijn voor het oprichten van een paywall, maar uit journalistiek oogpunt is het een keuze tegen openheid waarmee kranten zich slaapwandelend in de vergetelheid manoeuvreren. Online uitgeven betekent gevoelig zijn voor de manier waarop mensen zich uitdrukken, waarop de maatschappij georganiseerd is. Het internet aanduiden als ‘digitale trend’ doet tekort aan de verschuiving die online media veroorzaken, aldus Rusbridger:
It’s not a ‘digital trend’. It’s a trend about how people are expressing themselves, about how societies will choose to organise themselves, about a new democracy of ideas and information, about changing notions of authority, about the releasing of individual creativity, about resisting the people who want to close down free speech.
Gisteren sprak Alan Rusbridger, hoofdredacteur van The Guardian, in Londen de jaarlijkse Hugh Cudlipp Lecture uit. Met interesse kijkt men bij The Guardian naar de experimenten van Rupert Murdoch met betaalde toegang voor nieuwswebsites, maar voor Rusbridger is een paywall geen optie. Het afwimpelen van zoekmachines en het tegenhouden van het gratis bezoek resulteert in geslotenheid voor de buitenwereld. De schouderophalende stelling van Murdoch ‘It is better to have fewer people to our websites – who pay’ zet kranten op achterstand. Openheid en betrokkenheid hebben op internet immers de plaats ingenomen van monopolisme en autoriteit.
Opgeslagen onder Blog, Online publishing
Chris Thorpe (The Guardian): Sluit developers niet op in de kelder
Voor mij was de aanwezigheid van Chris Thorpe het hoogtepunt van ‘Show me the money’. Al eerder was me opgevallen hoe de Britse krant The Guardian werkt aan een lange-termijnvisie die afwijkt van allerlei Murdochiaanse ontwikkelingen. Ook in de zaal ging een zucht van verlichting op, blijkens Twitter. Eindelijk een krant waar de sense of urgency is omgezet in een heldere visie. Tegelijkertijd benadrukten sommigen dat The Guardian een verliesgevende onderneming is.
Freemium als slimme paywall
Deze week publiceerde The Guardian twee zinvolle bijdragen in de discussie over al of niet betalen voor online content. Het eerste gaat in op de kansen en bedreigingen voor uitgevers die een ‘paywall’ optrekken om hun content, het tweede behandelt voorbeelden van uitgevers die bij ‘pay’ niet meteen aan ‘wall’ dachten: ‘More pay, less wall: the websites that already successfully charge for content’.
Nieuw onderzoek toont (opnieuw) aan dat uitgevers micropayments (betalen per artikel) het beste kunnen combineren met een abonneemodel waarbij een groot deel van de content toegankelijk is.
Meer verdienen aan trouwe lezers kan door de volledige digitale editie tegen een kleine meerprijs toegankelijk te maken bij het afsluiten van een printabonnement. In het rapport blijkt dat 13 procent van de regelmatige lezers een printabonnement overweegt als alle digitale content daarmee binnen handbereik komt. Voor het rapport ondervroegen onderzoekers van Oliver & Ohlbaum Associates 2.600 Britten.
De onderzoekers concluderen dat 15 tot 26 procent van de ondervraagden bereid is om maandelijks 2 pond neer te leggen voor hun nieuwswebsite – als deze de enige de toegang betaald maakt. De bereidheid varieert sterk per titel: vaste lezers The Guardian zijn veel vaker bereid om 2 pond neer te leggen dan vaste lezers van tabloid The Sun (26 procent tegenover 15 procent). De bereidheid om te betalen neemt snel af naarmate de toegang meer kost en naarmate er meer media zijn die een toegangsprijs heffen. In een landschap waarin alle kranten hun online content betaald hebben gemaakt, zijn nog maar zeer weinig lezers bereid om überhaupt iets te betalen.
‘Paywalls’ zijn dus tot op zekere hoogte een oplossing als verdienmodel voor online content. Het lawaai van Rupert Murdoch (en de aandacht die hij ontvangt) doet vermoeden dat een betaalmuur een zeldzaam verschijnsel is. Ten onrechte, want overal wordt al met dit verdienmodel gewerkt. Doorgaans is het model niet eenvoudigweg ‘betalen om binnen te komen’.
Freemium
Freemium (sommige content is gratis, maar abonnees krijgen toegang tot alle content) wordt vaak ingezet, en het lijkt te werken. De Amerikaanse sportwebsite ESPN gebruikt het, evenals de wetenschappelijke tijdschriften Nature en Science, medische tijdschriften als The Lancet en een IT-site als Ars Technica. Slashdot biedt zijn lezers 1.000 advertentievrije pagina’s voor 5 dollar. Het is duidelijk dat specialistische content of een ijzersterke gebruikerscommunity een betaalmuur sterk ondersteunt. Dat was in 2005 ook de inschatting van de New York Times. De dienst TimesSelect (49,95 dollar per jaar voor alle online content) werd echter na twee jaar ontmanteld omdat men vaststelde dat de groei van advertenties groter was dan de groei van abonnementen. Dat de dienst geen volkomen mislukking was (het bracht 10 miljoen dollar per jaar op), blijkt nu online advertising onderuit gaat. Bij de New York Times zitten ze alweer achter de tekentafel om een nieuwe vorm van TimesSelect tot leven te wekken.
Deze week publiceerde The Guardian twee zinvolle bijdragen in de discussie over al of niet betalen voor online content. Het eerste artikel gaat in op de kansen en bedreigingen voor uitgevers die een ‘paywall’ optrekken om hun content, het tweede behandelt voorbeelden van uitgevers die bij ‘pay’ niet meteen aan ‘wall’ dachten: ‘More pay, less wall: the websites that already successfully charge for content’.
Opgeslagen onder Blog
